zondag 28 februari 2016

Dikke buiken middag



Week 33 is net volledig achter de rug, dus nog maar een 7 weken te gaan, wat gaat het toch zo snel en wat begint het kortbij te komen!

Ondertussen probeer ik mij zo goed mogelijk voor te bereiden op wat komen zal. Ik begin stilaan een heel klein te leiden aan zwangerschapsdementie, een klein beetje maar hoor! Wat er op de agenda staat weet ik nog steeds, al dat voor het eerst in de geschiedenis ik afgelopen vrijdag vergeten was dat de meneer voor de vloer ging langskomen.

Waar ik wel last van heb is dat er de ene minuut een gedachte in mij opkomt, iets dat ik moet doen of onthouden, en de volgende minuut ben ik het echt gewoon weer vergeten. Dat is mij nu al meermaals overkomen. Dus ben ik toch maar begonnen met het bijhouden van allerlei lijstjes. Leve evernote!

Wat ik kan afvinken van mijn lijstje is het inschakelen van de beschikbare hulp, zijnde een vroedvrouw en kraamzorg. Check!

Rond de suikerbonen is alles bijna op punt, ik wacht nog op naamstickers om alles te finaliseren, ik hoop dat dit niet te lang meer zal duren. De enveloppen zullen binnenkort ook beschikbaar zijn, dan wordt het een hele dag adressen verzamelen en schrijven.

Wat ik had willen naaien is zo goed als genaaid. Ik wil nog een cover maken voor het boekje om alles rond de borstvoeding in op te schrijven. Enkele kleedjes voor de komende feestjes moeten nog afgewerkt worden, hetzelfde voor die nieuwe handtas die ik nog het meest dringend van al nodig heb. Maar dat komt dus ook in orde. En al de rest is bonus, op 7 weken tijd, moet het wel lukken om nog wat extraatjes te maken.

Park, maxi-cosi, kinderwagen, wiegje, aankleedkussen, badje, thermometer, kleertjes: allemaal aanwezig. (Als ik iets zeer cruciaals vergeet, ze het mij even!!!) En de koffer voor het ziekenhuis: zo goed als klaar.

Praktisch denk ik staan we er wel redelijk goed voor. Maar die mentale voorbereiding? Misschien nog niet helemaal?

De lessen rond borstvoeding, georganiseerd door de cm, zijn reeds van start gegaan en daar heb ik al veel uit geleerd, evenals de blogposts van Sofie.

Maar die bevalling zelf, daar wil ik blijkbaar nog niet te veel bij stilstaan. Ik vraag mij af of het wel zinvol is om daar veel mee bezig te zijn? Misschien moet ik maar vertrouwen op mijn eigen lichaam de deskundige begeleiding door de vroedvrouw op dat moment aanwezig.

Om toch al een beetje voor te bereiden op de bevalling gingen we gisteren naar de opendeurdag in het ziekenhuis. Een dikke buiken namiddagdag eigenlijk. Zoveel zwangere vrouwen bij elkaar, dat zijn een hoop nieuwe kindjes voor binnenkort. En ik zit daar ook tussen. Het blijft een beetje onwennig.

Maar goed, opendeurdag dus. Ik wou wel weten, als de moment daar is, waar dat ik moet zijn! De nodige informatie, praktisch over het verblijf in het ziekenhuis (evenals rond borstvoeding) werd gegeven door personeel van het ziekenhuis zelf. Ik heb er toch enkele dingen van opgestoken. Wat ik nog niet in mijn koffer heb gestoken zijn kousen, dat kan ik blijkbaar beter wel doen, want op de moment zelf is het niet abnormaal om ijskoude voeten te hebben. En dat is nu net iets waar ik heel mijn zwangerschap deze winter geen last van heb gehad.

Waar ik nu mee zit na dit bezoek, vooral aan het verloskwartier, is de beslissing rond verdoving. Zeker na het zien van de kamer die beschikbaar is voor bevallingen zonder verdoving. Ik was er redelijk van overtuigd om voor verdoving te kiezen, ik vrees dat ik nogal kleinzerig ben. Maar er zijn ook wel enkele nadelen aan verbonden. En doordat die kamer mogelijkheden heeft om de pijn op te vangen is het misschien wel haalbaar? Of misschien toch echt maar beter niet? Daarom had ik graag ervaringen van jullie gehoord!

Wat hadden jullie beslist op voorhand? Nam je een epidurale? Had je er nadelen van of wogen de voordelen echt wel door? Of is het je gelukt zonder? Heb je daar dan spijt van of juist niet? Als je het opnieuw zou doen, hoe zou je het dan doen? Ik weet dat geen enkele bevalling hetzelfde is, maar toch hoor ik graag even enkele verhalen.

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

woensdag 24 februari 2016

Uit de 'oude doos' #3

Ik was enkele maanden geleden begonnen met de laatste woensdag van de maand uit te roepen tot 'uit de oude doos'. Het gaat dan bij mij over herinneringen ophalen, een beetje nostalgie, gewoon, omdat het bijna het einde van de maand is.

Doordat ik enkele maanden heb stilgelegen was ik nog maar 2 edities ver. Zodoende is de stapel mogelijkheden voor deze rubriek wel aangegroeid.

Deze keer gaat het over enkele items, echt uit de oude oude doos (minimum 3 jaar geleden):

1) Mijn allereerste blousje ooit. Het is een eenvoudig model uit een burda van enkele jaren geleden. Ik maakte dit in de zomer, nadat ik mijn eerste jaar naailes achter de rug had. Het is een eenvoudig recht model met plooitjes bovenaan en met een belegstuk als halsafwerking. De mouwen zijn aangeknipt. Het linnen stofje kocht ik op het stoffenfestijn. Het is heel fijn om te dragen, maar het kreukt toch zo ongelooflijk. Toch heb ik er al veel plezier aan gehad.


2) Babysokjes. De allereerste die ik breide, tijdens een workshop bij veritas. Ik was niet helemaal tevreden van het model, het zijn nogal grote sokjes, dus is het bij dit ene paar gebleven. Ik heb ondertussen een eenvoudiger en kleiner modelletje gevonden, en daar heb ik er wel al een hoop van gemaakt... Dat is voor binnenkort.


3) Ik doe al borduren met kruissjessteek van als ik kind was. Dat heb ik overgekregen van mijn moeder. Ik kan daar zo enkele weken alleen maar mee bezig zijn, en dan weer een jaar niet. Je vindt de schattigste figuurtjes om te maken. Daardoor waren dat vaak mijn eerste babycadeautjes, slabbetjes met een leuk figuurtje op. Voor het eerste kindje van mijn schoonzus mocht het wat meer zijn dan een slabbetje, dus werd het een zachte handdoek met kap aan, met olifantjes. (En nog wat andere spulletjes uiteraard)


Aangezien het hier gaat over  een rubriek 'uit de oude doos', is de kwaliteit van de foto's navenant.

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

zondag 21 februari 2016

Knuffeltrui

Tussen al het baby-lief gerief door, toch eventjes nog over die trui die ik ooit voor mijzelf heb gebreid.

Ik liet hem al even hier zien, toen met aandacht voor de sjaal. Een sjaal, dat past altijd, maar een zelfgebreid kledingstuk voor mij is een andere zaak. Dat is op de een of andere manier altijd te groot voor mijzelf. 

Veel zou te maken kunnen hebben dat ik niet altijd de tijd neem voor een proeflapje, dat is iets dat ik ondertussen geleerd heb van toch te doen. Alleen komen er de laatste tijd enkel baby truitjes van de naalden.



Aangezien het stuk vaak te groot was, dacht ik bij deze trui, ik neem eens een maat kleiner. Eerlijk, ik ben er ongeveer 2 jaar geleden aan beginnen breien. Toen het rugpand af was, leek mij dat toch wat klein, maar oh boy, een heel pand aftrekken, neen, daar begin ik helemaal niet aan (ik ben te lui om perfectionistisch te zijn).

Zo gebeurt het wel eens dat ik iets laat liggen, omdat ik het eindresultaat niet direct voor mij zie, of niet verwacht dat het goed komt. Zo bleef het enkele maanden liggen, tot ik toch maar vond dat ik het moest afwerken.

En wat blijkt nu, ik heb nog geen enkel zelf gebreid stuk zoveel gedragen als deze trui! Aangezien het eerder een jasje is kan ik het gerust mijn hele zwangerschap dragen, we laten deze gewoon open hangen.


Het rugpand is misschien wat te kort, en de mouwen te lang, maar dat kan me eigenlijk niet deren. Ik vind het een fijne trui om te dragen, warm, lekker zacht en helemaal niet kriebelig. En de kleurtjes vind ik zelf ook heel mooi.

Patroon: Het model stond ooit in een breibijlage van knip mode
Wol: lang yarns van bij Huis van Goderis, te Mechelen
Foto's: Lotte

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

woensdag 17 februari 2016

'One to hug' voor Fons

Babyboom: cadeautjes maken! Ja sorry, het lijkt alsof ik in herhaling val.

Voor Fons maakte ik het gekende jasje uit 'zo geknipt 1' met een stofje van soft cactus.












Van de restje maakte ik nog de gekende zeversjaaltjes en enkele schouderdoekjes.


Ik had eerder al een truitje gebreid.
Aangezien wij een meisje verwachten zou het hier toch maar in de kast blijven liggen. Ik vond het wel een stoer truitje en gaf het met veel plezier cadeau.


Het geheel werd vervolmaakt met schoeisel dat ik hier al eens liet zien.


Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

zondag 14 februari 2016

NIPT

Ik ben zwanger, iedereen weet dat ondertussen wel, ik kan het alleszins niet meer wegstoppen.

Dat het allemaal zo vlug ging gaan, dat hadden we wel gehoopt, maar was zeker niet verwacht. Daardoor heb ik een aantal signalen lange tijd aan iets anders toe geschreven, en was de uiteindelijke positieve test toch wel even slikken. ' is het echt waar' (knijp in de arm), is het nu al zo ver (knijp in de arm), is er echt een baby'tje op komst (nog eens knijp in de arm). Ja inderdaad, er was een baby onderweg. Hoe dat ons leven zal veranderen, ik heb er nog altijd geen idee van.

Het voordeel aan de zoveelste zwangere in de rij te zijn is dat je veel informatie en ervaringen reeds hebt meegekregen.

Wat mij duidelijk is geworden, is dat het een ongelooflijk wonder is dat mijn lichaam gewoon in staat is om van zo goed als niets een baby te maken, zonder dat ik er echt (bewust) veel moeite voor moet doen. En dat het nog meer speciaal is dat het allemaal van de allereerste keer goed verloopt.

Dat dit lang niet zo bij iedereen is, dat heb ik ondertussen al wel begrepen.

Ondanks de vlotte start kwam er op een gegeven moment, 16 weken zwanger, toch even een grote zwarte donderwolk voorbij. Wat een emotie dat daar al bij naar boven kwam is onbeschrijfelijk. En wij kregen uiteindelijk wel goed nieuws, ik had mij niet kunnen inbeelden wat het zou geweest zijn als dit niet zo was. Dan was mijn wereld helemaal ingestort.

Ik wil graag even mijn verhaal doen, omdat het ook voor mij nieuw was. Ik vond weinig persoonlijke verhalen terug.

Ik heb geen nekplooimeting ondergaan, maar enkel een bloedonderzoek om de kans op het DOWN-syndroom te bepalen. In eerste instantie, toen ik mocht bellen voor de uitslag zei men dat alles in orde was. Echter een week later kreeg ik telefoon van mijn gynaecoloog zelf met de melding dat het resultaat helemaal niet goed was. Dan staat je wereld wel even stil. Uit de test bleek een kans van 1/120 dat ons kindje het syndroom van DOWN zou kunnen hebben.

Wat dit wil zeggen, die kans, is dit een grote kans, een kleine kans, dat heb ik niet kunnen terugvinden? Als je mijn internetgeschiedenis zou nakijken, had je gezien dat de zoektermen van zwanger etc ineens veranderende naar NIPT en DOWN. Wat ik over de kansberekening terug vond is dat eens je een kans van 1/300 hebt, verder onderzoek wordt aangeraden.

Zo kregen wij de keuze tussen een vruchtwaterpunctie of een extra bloedtest, de NIPT (niet invasieve prenatale test) te laten uitvoeren. We kozen voor de bloedtest omdat bij een vruchtwaterpunctie toch nog steeds een kans op een miskraam bestaat. De NIPT is dan weer redelijk duur om te laten uitvoeren en wordt nog niet terugbetaald. Wij hebben er uiteindelijk 390 euro voor moeten betalen. Ondanks dat je dit er voor over hebt kan ik mij goed voorstellen dat niet iedereen daardoor in de mogelijkheid is om deze keuze te maken.

De test is heel simpel, je gaat naar het ziekenhuis, er wordt 1 buisje bloed getrokken en dan kan je 2 tot 3 weken in spanning wachten op het resultaat. Dit duurt zolang aangezien het om een DNA onderzoek gaat.

Ondertussen wordt je heen en weer geslingerd tussen het je willen voorbereiden op de komst van je kindje en de vraag wat als... Ineens moet je zo een 'wat als' gesprek houden. Ik vond dat echt verschrikkelijk, want dat is een keuze met in beide gevallen een grote impact op je verdere leven. Een keuze die ik eigenlijk niet kon maken en waarbij je volgens mij, in beide gevallen, altijd eens spijt krijgt.

Voor het eerst kon ik een heel klein beetje begrijpen wat het betekend om een kindje te verliezen, ongeboren of niet. Dat is gewoon niet te bevatten.

Ik ben dan ook ontzettend dankbaar dat we na een dikke 2 weken een brief kregen waarbij we het positieve nieuws kregen dat, op dat vlak toch, alles in orde is. Wat een opluchting!

Het waren spannende weken met momenten van angst zoals ik het nog nooit had meegemaakt. Ik wens het niemand toe. Als je hier terecht bent gekomen, omdat je net als mij toen, begon de googelen rond dit thema, hoop ik dat je ook positief nieuws mag ontvangen! Tot dan wens ik je veel sterkte, het zijn geen fijne weken.

Verder wil ik iedereen, op deze valentijnsdag, veel liefde toewensen. <3



Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

woensdag 10 februari 2016

Een vlinderdeken voor Nand

Het leuke aan niet de eerste te zijn die een kindje krijgt, is dat je eerst een beetje kan experimenteren. Op naaigebied bedoel ik dan.

Ik vind het zelf leuk om iets te maken en cadeau te geven, en hoop steeds dat de ontvangers dit ook leuk vinden. De tijd om iets te maken is soms wat beperkter en zo zijn er ondertussen wel al enkele gekende succesrecepten die dan in elkaar worden genaaid.


Het vlinderdeken uit 'stof voor durf-het-zelfvers' was daarbij nog niet de revue gepasseerd. Dat werd dan eens dringend tijd. Ontvanger van dienst werd stoere Nand, het eerste zoontje van een goede jeugdvriendin.

Dat het dekentje zo snel in elkaar zou zitten, dat had ik niet verwacht. Ik maakte het tijdens de naailes en kreeg het helemaal klaar op 1 les. Enkel het patroon had ik reeds getekend. Altijd fijn om iets snel klaar te krijgen, en het ziet er gewoon zo knuffelbaar en schattig uit. Of ik er voor mijzelf 1 ga maken weet ik nog niet, het is wel redelijk warm. Voor ons kleintje dat voor april verwacht wordt is het misschien wat te warm. Eventueel moet ik op zoek gaan naar een andere voering, een zachte tricot. Iemand raad of advies hieromtrent?


Van de overschot maakte ik nog enkele slabbetjes en zeversjaaltjes en ook een slaapmasker.


(De foto's zijn niet van goede kwaliteit, het was najaar en ik zat volop in de verschrikkelijke vermoeidheidsfase, dus werd het maar even snel snel gedaan).

Patroon: vlinderdeken uit stof voor durf-het-zelfvers
Stof: soft cactus (Madeline de stoffenmadam) en voering (Nostex)
Foto's: door mij

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

zondag 7 februari 2016

30 en oh ja, nog eens 30

Het is een hele tijd geleden dat ik nog eens een blogje schreef.  Laat ik daar nu maar eens snel verandering in brengen.

Want nee, dat ik te weinig tijd heb, daar kan ik het echt niet meer om steken, want tijd, dat heb ik nu veel. Heel veel. Al gaat de tijd evengoed nog veel te snel vooruit.

Waarom het hier al lang al stil is geweest heeft alles te maken met de zwangerschap. Om de een of andere bizarre reden lijk ik sinds ik zwanger ben een beetje allergisch te zijn aan alles wat met de computer te maken heeft. Sociale media volgen, blogs lezen, ik had er gewoon geen zin in en de energie er niet voor. 

Het is zeker niet dat ik daarvoor niet veel plezier beleefde aan mijn blog, integendeel. Misschien is dit wel mijn 'speciaal goestingske'.

De eerste weken, toen ik net wist dat ik zwanger was, deed ik amper iets. Slapen was mijn grootste tijdverdrijf. Dat je in het begin moe kon zijn wist ik, maar niet dat dit zo een ellendige moeheid is waar je je echt niet even kan overzetten. Daarbij nog voltijds werken en trachten de boel nog een beetje op orde te houden maakte dat er verder weinig gebeurde. Er werd weinig genaaid, dus al zeker niet geblogd, want ja, naaien komt wel nog steeds op de eerste plaats.

Als er echter 1 groot voordeel is aan werken in de sociale sector (wij hebben echt niets voordelen), dan is het wel dat we op 6 maand zwangerschap niet meer mogen gaan werken. En zo zit ik ineens al 3 weken thuis. 

Alle tijd die ik voorbije maanden niet heb kunnen besteden aan naaien- breien - voorbereiden, door het werken en slapen, ben ik nu zo veel mogelijk aan het inhalen. 

Ondertussen heb ik toch het gevoel dat ik wat heb kunnen inhalen. Een aantal projectjes heb ik kunnen afwerken, en een aantal staan klaar om in elkaar gezet te worden. Uiteraard zijn dit nog geheime projectjes..., maar het gevoel dat ik niets klaar ga krijgen voor haar geboorte is stilaan weggeëbd.

Zodoende zet ik er mij nu toe om achter de computer te kruipen en een update te geven. Dat ga ik proberen nog zo lang mogelijk vol te houden. Zolang ik rustig thuis ben kan ik dit wel waarmaken. Eens ons meisje er is zit het er dik in dat het weer gedaan is voor lange tijd. Ik heb het ideale beeld in mijn hoofd, hoe dat alles vlot en perfect zal verlopen, maar ben er mij terdege van bewust dat dit allicht niet zo zal zijn. Ik ben ondertussen (denk ik toch) oud genoeg (net 30) om realistisch te blijven. 

Jaja, ik zit op tram 3. Ik heb nog nooit zo weinig stilgestaan bij mijn verjaardag als nu, maar er waren wel genoeg mensen die zo vriendelijk waren om er mij even op te wijzen (dank daarvoor :-), ik zal jullie ook niet vergeten), vandaar dus de eerste 30 in de titel.

En die andere 30 is omdat ik nu vandaag ook 30 weken zwanger ben. Het is ongelooflijk, zo snel dat het vooruit gaat. Dat maakt dat ik, als alles vlot blijft verlopen, nog 10 weken heb ter voorbereiding van haar komst, waarbij ik toch wel een klein beetje het droomscenario blijf vasthouden...

Groetjes!

30 jaar en 30 weken zwanger, de buik blijft groeien.

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com