Doorgaan naar hoofdcontent

Het verhaal van een rijbewijs van 9 jaar.

Diegene die mij volgen op Facebook of instagram hebben het ondertussen al gezien, ik ben eindelijk (!) geslaagd voor mijn rijbewijs.

Omdat dit toch een moeilijk proces was, en ik het aan iemand beloofd had, ga ik er toch even over schrijven.

Er zijn zoveel auto's op de baan, zoveel mensen die rijden, dus het lijkt het een evidentie. De laatste maanden is toch echter gebleken dat dit voor vele niet zo is, en daar behoor ik bij. Het deed mij deugd om de verhalen van andere te horen, zo voelde ik mij niet helemaal vreemd, want voor een hele hoop andere mensen, was het ook niet evident.

Hoe het ooit begon:

Mijn ouders hadden liever niet dat ik al op 18 ging leren rijden, toen begreep ik dat zo niet, niet dat ik er zelf vragende partij voor was. Nu kan ik alleen maar zeggen, ik vind dit toch ook heel jong, ik denk niet dat ik er al klaar voor was.

Dus ben ik er 2 jaar later aan begonnen, in het laatste jaar aan de hogeschool. Mijn  theorie had ik gedaan, enkele dagen nadat de gewone examens waren afgelopen. Dit ging al heel vlot. En dan na de vakantie ging ik mij inschrijven voor de praktische rijlessen. 8 uur heb ik gevolgd. Deze lessen waren in november. Wat ik er mij nog van herinner is dat het donker was, precies de hele tijd aan het regenen, dat ik het maar niets vond, en vooral, dat ik er niets van begreep. Ik hoopte dat het nooit rood zou worden als ik kwam aangereden, want hoe dat nu juist zat met stoppen en de koppeling, ik wist het eigenlijk niet.

Na de rijlessen ben ik 1 keer gaan rijden met mijn vader, bij ons in't straat. Dat was niet het beste idee. We konden toen nog rond het kapelletje rijden in een zijstraat. In plaats van een bocht van 180° deed ik er eentje van 90° en kwam ik tot stilstand op het voetpad, niet goed dus! Dat was dan ook direct de laatste keer dat ik gereden heb.
Ik ging op buitenlandse stage, ik had een lange stage verder van huis waar ik bleef slapen, ik ging nog een paar weken naar Frankrijk, kortom, excuses genoeg om geen tijd te hebben om te leren rijden.

Na mijn afstuderen leerde ik mijn vriend kennen, hij was niet van in de buurt, dus werd er veel gependeld en veel bij elkaar gelogeerd. In combinatie met zijn studies was er weer geen tijd om te leren rijden (wel handig dat mijn vriend wel kon rijden en een auto had, ik vond dat perfect).

Nog steeds was ikzelf geen vragende partij om het te leren.

Na een jaar gingen we samen wonen, vol goede moed, ik had al opleidingscheques besteld (toen kon dat nog voor rijlessen), ging ik er terug aan beginnen. Spijtig genoeg werd mijn vriend langs achter aangereden, dus de auto was voor de schroothoop, zo ook mijn rijlessen (met hem was alles ok!). Geld voor een nieuwe auto was er niet. En waarom zouden we ook, alles was vlak bij de deur, ik kon me wel redden met de fiets.

Ondertussen was mijn voorlopig rijbewijs vervallen natuurlijk.

We kochten een eigen huis, we gingen verbouwen = geen tijd en geen geld om te rijden.

Maar ook daar komt ooit een einde aan en excuses blijven vinden werd moeilijk.

Ondertussen hadden we terug een autootje. Dus begonnen we er opnieuw aan. Ik spreek nu over 2 jaar geleden. Theorie-examen werd terug opnieuw gedaan: geslaagd met grote onderscheiding. Een nieuw voorlopig rijbewijs werd aangevraagd, lessen werden vastgelegd en ik kon starten.
Oh wat deed ik dat echt niet graag. Stress kreeg ik ervan. Die auto reed met mij en niet omgekeerd, hoe kon ik hier ooit in slagen???

Vele toertjes hebben we gedaan rond de halle van Putte. Het bedrijventerrein van Mechelen-Noord ken ik op mijn duimpje en de vijver van Keerbergen weet ik zo te vinden. Maar ik had dit nodig, tijd om de auto te leren kennen. En op een goede keer reed ik ineens maar naar huis.

En dan was het af en toe gaan rijden, je kent dit zeker wel, is naar de winkel, naar de schoonouders, ...
Na een jaar werd het tijd om examen af te leggen. Om zeker te zijn dat ik goe bezig was nam ik nog een extra les. Ik had dit beter eerder gedaan, want na die les was ik weer helemaal in de war. Blijkbaar deed ik toch iets verkeerd met de koppeling en met bochten nemen. Maar goed, dat examen lag vast, dus gingen we maar.

Op een dinsdagnamiddag was het. In de voormiddag was ik gaan werken. Dat was geen goed idee, ik verging van de zenuwen. We waren goed op tijd in het examencentrum, maar daar moesten we zeker nog een uur wachten. Dat heeft me toch een paar jaar gekost denk ik.

Het examen zelf: tjah, ik was niet geslaagd natuurlijk. Ik was zo aandachtig voor de voorrang van rechts, maar blijkbaar toch net die 2, waar net een auto uitkwam, miste ik. Ik weet nog steeds niet waar, ik denk dat ik dacht dat het een parking was ofzo.

Het kon me dus gestolen worden, het auto rijden. Ik heb daar echt van afgezien, van dat falen. Het heeft zeker 2 maand geduurd voordat ik terug in die auto ging. En ondertussen had ik al nachtmerries van een nieuw examen.

Maar veel keus heb je natuurlijk niet. Ergens onderweg, een paar maanden geleden, kwam er precies wel een klik, ik had het precies ineens door, de techniek van het rijden, het ging ook ineens merkelijk vlotter. Dus ja, het er toch nog maar is op wagen zeker?

Toen ik de post van Kelly las, heb ik mij spontaan ingeschreven voor het examen, nog verweg in de toekomst, dus nog tijd genoeg om te oefenen. Maar je hoort het al komen, goesting was er nog steeds niet, en excuses had ik nog steeds meer dan genoeg.

En eerlijk, ik bleef schrik hebben. Ik kan mij daar wel enorm kwaad in maken, in sommige toeren die mensen uithalen in het verkeer, alsof ze niet beseffen met wat ze bezig zijn (sorry, ik heb een tijdje op een revalidatie afdeling gestaan. Ik wil daar niet belanden, als je al het geluk hebt om daar nog te mogen belanden). Het kan zo snel gebeurd zijn en de gevolgen kunnen rampzalig zijn, dus aub, let een beetje op wat je doe!

Ondertussen naderde gedag van het examen. Ik had het speciaal in het begin van mijn vakantie gezet, zodat ik geen hele vakantie zou moeten stressen. Ik had nog net een lang weekend om wat te gaan rijden in Kontich. Op zich viel dat wel mee. Maar toch zat ik steeds met het gevoel dat het nog niet goed genoeg was, dat ik niet voldoende voorbereid was. Maar ben je dat ooit wel?

Ik had tegen niemand iets gezegd. Als het niet ging lukken, moest ik ook niemand teleurstellen, buiten mijzelf dan.

En dan was het maandagochtend, het examen had ik ingepland om 10u. Na veel geloop naar het kleinste kamertjes (u kent dat wel!) waren we goed op tijd aanwezig in het examencentrum. Gelukkig moest ik nu niet zo lang meer wachten. Innerlijk was ik terug aan het sterven. Na het verplichte praatje van de examinator, het onder de motorkap kijken en alles aanduiden, konden we vertrekken. Ik dacht even dat het niet ging lukken, van de zenuwen kreeg ik zo de bibber in mijn been dat ik mijn koppeling niet kon bedienen. Maar gelukkig kon ik me toch herpakken, en zo deden we een toertje.

Ik ben weer op plaatsen geweest waar ik nog niet was geweest, hoe kan je dit nu voorbereiden? Ik had wel een goed uur uitgekozen, het was zeer rustig. En eigenlijk, achteraf gezien, helemaal geen moeilijk parcours. Ik heb veel op de grote baan gereden. Ik hoopte maar dat ik geen bordjes zou missen (die zone 30, verboden doorgang etc.) En vooral die voorrang van rechts. Je ziet die examinator naast u zo regelmatig iets opschrijven, elke keer dacht ik ik heb iets verkeerd gedaan en ik weet niet wat.

Parkeren kan ik trouwens perfect! Dat ging beide keren van de eerste keer goed. Dus niets over vrouwen die niet kunnen parkeren è!

Ik vond dat we snel terug waren, en dan kreeg ik de verlossende woorden, 'het is voldoende om u door te laten'.

Jihaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, echt waar! Ik ben geslaagd!


En dan wil je natuurlijk zo snel mogelijk je rijbewijs aanvragen, blijkt dat de eerstvolgende mogelijkheid voor een afspraak op het stadhuis, pas 2 weken later is!!! Dit vind ik eerlijk gezegd wel een beetje schandalig. Ik moet dus nog steeds met die 'L' rondrijden, en met begeleider. Al dat er sindsdien precies veel stress is verdwenen, en wie weet, misschien krijg ik er zelfs nog plezier in?

Dus, om een lang verhaal kort te maken, op mijn 29e ben ik geslaagd voor mijn rijbewijs!


Nu mag ik alleen gaan rijden, meen je dat nu? Ik, alleen in een auto? Help! Ik hoop dat dat goed komt.

Alvast bedankt aan iedereen die mij moed heeft ingesproken!
En heel veel dank aan mijn lieve vriend, die met zo veel geduld, mij heeft leren rijden. Als je ooit een begeleider nodig hebt, ik ken iemand die dat heel goed kan!

En de volgende keer gaan we terug naaien!
Groetjes!

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

Reacties

  1. Man Eefje, wat een verhaal.
    Ge kunt niet geloven hoe hard ik mezelf hierin herken ...
    Om een verhaal kort te maken; ik ben nu 21, heb geen rijbewijs, ben een echt stresskonijn wat rijden betreft, sla meteen in paniek en begin te bleiten wanneer het niet lukt ... mijn theoretisch rijbewijs is sinds januari nu ook verlopen ...
    Kortom: ik heb er totaal geen goesting meer in ... het zegt me ook niets...

    Maar hé, ooit komt het goed, toch? :)

    Liefs,
    Marieke

    PS: ohja, ik weet trouwens van mezelf dat ik een gat in de lucht ga springen wanneer ik 'dat rijbewijs' in mijn handen ga hebben en het van mijn leven niet meer ga kunnen missen ....
    geef me nog even, geef me nog even tijd aub ...... :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Proficiat Eefje! Eén voordeel, je hebt het voor altijd. Saskia x

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gefeliciteerd met je rijbewijs!!
    Jammer dat je nog 2 weken moet wachten eer je het kunt ophalen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Proficiat!Mijn dochter van 18 is ook bezig om te leren autorijden maar omdat ze nu in de gips ligt schuift het ook op lange baan.Het is niet gemakkelijk om begeleider te zijn ;-) maar ik hoop dat ze voor september slaagt want dan gaat ze op kot en is het nog moeilijker om te gaan oefenen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Proficiat!
    Liefs, Saartje

    http://saartjeathome.blogspot.be

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een verhaal maar wat een opluchting en trots dat je het nu eindelijk hebt! Een dikke proficiat, ik moet nog maar ik les in Nederland, dat gaat toch wel wat anders dan bij jullie :)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen